The Iranian Painter

 

 

             
 

با همکاری انجمن هنرمندان نقاش ایران و خانه هنرمندان برگزار گردید 6 مهر 1387

                          

 

 

 

 

در مراسمی كه شنبه 6 مهر ماه ساعت 5 عصر،خانه هنرمندان میزبان جمع كثیری از هنرمندان و دوستان بود، ابتدا فیلمی مستند از خانواده و زندگی «پتگر» كه توسط «مانی پتگر» ساخته شده بود به نمایش درآمد.
پس از پخش فیلم، «مرسده لسانی» همسر این هنرمند در سخنانی مطرح كرد: زندگی با «نامی پتگر» می‌توانست هر انسان مستعدی را در قلمرو هنر و معنویت به كمال برساند و من یكی از هزار انسانی هستم كه در كنار او نقاشی، موسیقی و شعر را آموختم.
او مطرح كرد: «نامی پتگر» استاد بزرگی بود كه هركدام از ما را به سرزمین ناب خلاقیت‌های خاص خودمان می‌رساند و به ما می‌آموخت كه محصول هنری مثل شكفتگی گل سرخ است، آن را خلق می‌كنند، زیرا محكوم‌اند كه خلق كنند، همان‌طور كه گل سرخ می‌شكفد زیرا محكوم است كه بشكفد، چه آن را دریابند، چه درنیابند. 
سپس علی فرامزی هنرمند نقاش هم : سخن گفتن درباره‌ی نامی پتگر را در دو بخش شخصیت او و آثار به جامانده از او دانست و تصریح كرد: اولین مسئله‌ای كه بعد از مرگ «نامی پتگر» چه به صورت كتبی و چه به صورت شفاهی به آن پرداخته شد، این بود كه چرا «نامی پتگر» در آن حد و اندازه‌ای كه بود مطرح نشد. بحث دیده شدن یا دیده نشدن از جمله مواردی است كه معمولا بعد از مرگ هر هنرمند مطرح می‌شود و جامعه به این مسئله می‌پردازد كه آیا این هنرمند در آن حد و اندازه‌ای كه بوده دیده شده یا نه ؟!
فرامرزی گفت: «نامی» دارای شرایطی استثنایی و مختص خودش بود، اول به دلیل توانایی‌ها و استعدادهایش كه منحصر به خود او بود و دوم به دلیل برخورداری از خانواده هنرمندی به نام «پتگر». ما نمی‌توانیم نامی را بررسی كنیم بدون این‌كه به موقعیت‌ خانواده پتگر كه شامل پدرش اصغر و عمویش جعفر پتگر است، اشاره‌ای نداشته باشیم.


 

«دل آرا قهرمان» شاعر و مترجم و همسر اول نامی پتگر هم مطرح كرد: این نقاش ادبیات را می‌شناخت و به ادبیات مدرن ارادت داشت. مسئله‌ی هنر برای او مطرح بود و نه فقط نقاشی و این‌كه هنر حتما یك بعد نامرئی دارد.
او با اشاره به تابلوی «بشارت» این هنرمند گفت: در این تابلو، فرشته‌ای است كه تولد عیسی را به مریم بشارت می‌دهد كه این نقاشی كاملا بیانگر این مسئله است كه این هنرمند تا چه اندازه با مذاهب مختلف آشنایی دارد و همچنین مطالعات بسیاری در زمینه‌ی اسطوره‌ها، فلسفه و عرفان و مذاهب مختلف دارد.
او ادامه داد: بنده به عنوان كسی كه سال‌ها شاگرد پتگر بوده‌ام، آرزو دارم كه روزی از تمام كسانی كه یك زمانی شاگرد ایشان بودند فراخوانی بشود تا نمایشگاهی از آثار آن‌ها (چه آثار خلاق و چه آثار كپی) برگزار شود.
دل آرا قهرمان گفت: پتگر عاشق طبیعت بود و در نقاشی‌هایش هم همیشه طبیعت وجود داشت. من به جرأت می‌توانم بگویم كه منظره‌سازی پتگر در جهان مشابه نداشت، چه در اروپا، چه درآمریكا و چه در شرق دوره هیچ‌كس نیست كه با این وسعت در این زمینه كار كرده باشد و به موفقیت دست یافته باشد.
سخنران بعدی بهنام كامرانی نقاش، منتقد آثار هنری و از شاگردان پتگر بود كه سخن گفتن درباره‌ی نامی پتگر و كارهایش را بسیار دشواری دانست و خاطرنشان كرد: مسئله‌ای كه ما در این‌ دوره با آن مواجه هستیم، نداشتن تاریخ و آرشیونكردن هنرمندانی است كه هركدام دستاوردی برای این مرزوبوم هستند. من فكر می‌كنم كه این مسئله‌ی بسیار مهمی است و ما احتیاج داریم به این‌كه بازخوانی كنیم هنرمندان تاریخ معاصرمان را و این بازخوانی می‌تواند دستاوردهای بسیاری داشته باشد كه متأسفانه ما تاریخ هنر منسجمی نداریم كه بتوانیم به آن رجوع كنیم.
كامرانی در ادامه اشاره كرد: مثلا اگر آخرین منظره‌های كمال‌الملك را كه در موزه آستان قدس نگه‌داری می‌شود با آثار منظره‌ی پتگر مقایسه كنیم، متوجه می‌شویم كه این سبك چگونه به این نسل انتقال پیدا كرده است.
او با اشاره به نمایشگاه برگزار شده افزود: با مروری كوتاه در همین نمایشگاه، ما به دایره‌المعارفی از رفتارهای مختلف او با رنگ و روغن دست خواهیم یافت و این به نظر من برای جوانان كه كم‌تر آثار پتگر را دیده‌اند شانس بسیار بزرگی است.
سپس در پایان برنامه در میزگردی با حضور ابراهیم جعفری، نیما پتگر و سراج بارسقیان بود هركدام خاطره‌ای از پتگر گفتند و حسن فتحی از دوستان نامی پتگر قطعه شعری را به یاد او خواند.