Interview                                                                                                                     

روزنامه اعتماد -  1387مرداد 17                                                                                                                                                                 

هنرمندی که آرمانگرایانه زندگی کرد

 دل آرا قهرمان 

یک انسان آرمانگرا یا ایده آلیست ، کسی است که ایده آل وآرمان خویش را برتر از همه مظاهر دینوی مال ، جاه وشهرت وحتی برتر از وجود خویش قرار می دهد.آرمانگرایی یعنی باوروایمان به چیزی فراتر از واقعیت وورای خویشتن خویش."هنر" به معنای عام و "نقاشی" به معنای خاص ، آرمان وهدف زندگی نامی پتگر بود. او معتقد بود که هنر موجب تعالی فرد وجامعه است . زندگی وی به سه بخش تقسیم می شد؛ اول خلق آثار هنری . دوم پرورش استعدادهای هنرجویان وسوم ، زندگی با بهره بردن از تماشای آثارهنری وشنیدن موسیقی (به ویژه موسیقی کلاسیک ) ، تفرج در طبیعت ، مطالبه سبک های هنری وزندگی هنرمندان وهمچنین اندیشیدن درباره خلقت آدمی ، راز این خلقت وهدف از این آفرینش ، هنر زندگی کردن خیلی زودنامی پتگر را به سوی خودشناسی،روانشناسی وعرفان هدایت کرد. به گمان من او همه اینها را نیز در خدمت آفرینش زیبایی می خواست زیرا هنرمند را نیز ابزاری در دست قدرت آفریننده ودرخدمت خلاقیت می دانست. از دیدگاه عرفانی می توان اورا به نحله فکری فیلسوف وعارف بزرگ "ابن عربی"نزدیک دانست . آموخته ها ، مطالعات عمیق و شناخت مبتنی بر پژوهش وشهود، نامی پتگر را به اساطیر ایران باستان به ویژه جایگاه رفیع "اردویسورآناهیتا" علاقه مند کرده بود. او تابلوی آناهیتا را در سال 1350 شمسی تحت تعالیم دکترشین پرتوبه اتمام می رساندامادیگربار پس از 33سال بر اساس رویایی الهام بخش وروشنگرانه در سال 1383 با تغییراتی ظاهرا جزیی ولی بسیارمهم آن را بازساری کردوبه پایان برددرعرصه نقاشی پس از تعلیماتی که نزد پدرش مرحوم استاد علی اصغر پتگر دریافت کرده بود تا حدودسال 1347 بیشتر به نقاشی ناتورالیستی از چهره ها ومناظر ایران پرداخت.

پس از آن وبه تدریج شاهد بلوغ تکنیکی ، پیچیدگی و استیلزاسیون شرقی در آثار او هستیم. ظرافت حیرت انگیز قلم با مبالغه های در طبیعت چه در چهره سازی و چه در منظره سازی به چشم می خورد. بسیاری از آثار نامی پتگر به نوعی رمزگرایانه هستند. ونه الزاما نمادگرایانه . یکی از شاهکارهای نامی پتگر تابلوی بشارتannonciation است که می تواند درکنارتابلوهایی با این محتوادر بزرگترین موزه های جهان قرارگیرد وجای آن در کتاب phaidon با سوژه محوریannonciation الحق خالی است.

نامی پتگر درماه های اخیر به چهره یی از خویش پرداخته بود که تقریبا تمام شده است. بین اتوپرتره نامی که در دهه چهل شمسی ساخته شده واین چهره آخری که حدود 40 سال پس از آن نقاشی شده است، جهانی فاصله وشناختی بسیار عمیق هم از تحول شخصی وهم از تاریخ هنر وکاربرد آن در شرق وغرب به چشم می خورد. نامی پتگر طی بیش از40 سال تعلیم نقاشی بدون اغراق هزاران دانشجو را در شناخت هنر وکشف استعدادهایشان یاری دادودرکنار آموزش هنر به آنان عزت نفس ، قناعت ، پرهیز از جنجال هاونگاه آرمانگرایانه به انسان، هنر وخلاقیت را آموخت. به دلیل کمال طلبی وآرمانگرایی وباور به انسانیت وجایگاه رفیع انسان در آفرینش ، نامی پتگر همواره به خویشتن ودیگران سخت می گرفت واین سخت گیری وسخت کوشی را در جهت رشد وتعالی می خواست. البته در کناراین سخت گیری ها، نگرش او وتوان لذت بردنش از طبیعت ، آوای خوش موسیقی وزیبایی ها مصاحبت وی را بسیار جذاب می کرد. شاید تنها چیزهایی که به مذاق او خوش نمی آمد سهل انگاری وناامیدی بود. کسانی که در دایره کم وبیش وسیع نفوذ او زندگی ، رشد وشاگردی می کردند حق نداشتند ناامید شوند یا اوراناامید کنند. یادش بسیار گرامی باد، ارزش ها وآرمان هایش نسل های پیاپی در خانواده های ایرانی استوار وپاینده خواهد ماند. این هنرمند هم به گردن هنر ماحق دارد وهم به گردن جامعه ایران . او هر آنچه را که باارزش می دانست با دیگران سهیم می شد وبه همه ما عشق به طبیعت ، عشق به هنر، عشق به انسان وارزش های والای انسانی نهفته در حقایق اساطیری وعرفانی را می آموخت.

                                                           

 

Note: