مجله تندیس - شماره130 - 22 مرداد  1387                                                                                                                                                                     

پرونده

نامی پتگر

نامی پتگر 8 مرداد 1387 در نوشهر چشم از جهان فروبست . متولد 1324 تهران بود و نقاشی را نزد پدرش علی اصغر پتگر آموخته بود. آیدین آغداشلو در مراسم تشیع پیکر نامی پتگر گفت: « سخنران نباید برای آن که مقام و جایگاه این هنرمند را بیان کند ، چیزی را جعل و درباره او غلو کند ، چرا که فروتنی این هنرمند و دانش آکادمیک او در کنار کار مداوم جایی برای غلو نگذاشته است. نامی از خانواده اصیل و فرهنگی برخاست ، پدر و عمویش از استادان طراز اول نقاشی آکادمیک این کشور بودند و نامی در چنین فضایی رشد کرد.

او از سنین جوانی با هنر سر و کار داشت و موفق شد به استاد توانا و برجسته نقاشی آکادمیک تبدیل شود . پتگر سال ها در خیابان جم تهران کارگاه نقاشی داشت و جمعی از هنرمندان در این کارگاه با نقاشی بی ادا و بی ادعا آشنا شدند ؛ اما بعد از مدتی به انزوای خود خواسته تن داد و راهی شمال کشور شد. هراز گاهی او را می دیدم ، از زندگی در شمال شاد بود و هیچ وقت تنها نماند، اما در این که جامعه هنری دین خود را نسبت به او ادا نکرد ، هیچ تردیدی نیست. آن هم در زمانه ای که کوچکترها ارتقاء می یابند و بزرگتر ها را فراموش می کنند . اما با این حال ، پتگر به هیچ تحسین و جفایی اعتنا نداشت. »

وقتی سابقه فرهنگی او را مرور می کنیم ، در کارنامه اش تجربه چهار دهه آموزش نقاشی دارد و در نمایشگاه های مهمی در دهه 40 و 50 مشارکت کرده است. از جمله این نمایشگاه ها می شود به نمایشگاه هنرمندان خاورمیانه در سفارت ترکیه (1344 ) ، نمایشگاه هنرمندان معاصر در سالن جدید موزه ایران باستان ( 1346 ) ، نمایشگاه هنرمندان معاصر ایران در فرهنگسرای نیاوران (1346 ) و نمایشگاه مکتب کمال الملک و پیروانش در نگارخانه مهرشاد ( 1353) اشاره کرد؛ او در اکثر دوسالانه ها و نمایشگاه های مهم نقاشی موزه هنر معاصر و فرهنگسرای نیاوران از 1368 تا به امروز نیز حضوری مستمر داشته است.

پیکر این هنرمند در تاریخ 12 مرداد، از مقابل خانه هنرمندان تشیع و در بهشت سکینه واقع در اتوبان تهران قزوین به خاک سپرده شد.

روحش شاد